در جائى كند كه گوشت بالاى آن كم باشد چرا كه درد آن كمتر شود زودتر ملتحم شود و از ميان رگها درد حَبْلُ الزِّراع و قيفال بيشتر است چرا كه متصّل به عضله سرمازده مىباشند و باسليق و اكحل دردشان كمتر است هر گاه بالاى آنها گوشت كم باشد و سوراخ فصد هرچه تنگ‌تر باشد بهتر است و محافظت روح بهتر مىشود و روح كمتر خارج مىشود و لكن وقتى خون غليظ باشد لابد است كه رگ را گشاد زند و رگ گشاد تنقيه بهتر مىكند اگر طاقت داشته باشد و كسى كه ضعيف البنيه باشد چون قدرى خون آمد دست بر آن گذارد و لمحه صبر كند پس دست بردارد تا قدرى خون آيد باز دست بگذارد و لمحه صبر كند تا روح قوّتى گيرد باز دست بردارد و هم‌چنين مىكند تا به قدر حاجت خون بيايد چرا كه قوّة انسان به اين طور محفوظتر شود و غشى عارض نخواهد شد و امّا رگهايى كه فصد كنند بسيار است بعضى از آنها كه به زودى مىتوان شناخت آنها را ذكر مىكنيم اوّل قيفال است و جاى پيدائى آن در باطن مرفق است و خودش